Welke rol spelen (nieuwe) sociale media bij vormen van collectief verzet, opstanden en rebellie van oudheid tot nu?

Recente opstanden hebben laten zien hoe belangrijk de rol kan zijn van (nieuwe) sociale media: Twitter en Facebook waren cruciaal bij o.a. de Arabische Lente (2010-2011), de Londense rellen (2011), en natuurlijk de Occupy-beweging. Ook in het verleden speelden "onofficiële" media een belangrijke rol bij het uiten van opstandige geluiden en het aanwakkeren van breed verzet, denk aan satirische en opzwepende liedjes, leuzen, graffiti en – na de uitvinding van de boekdrukkunst – pamfletten. Autoriteiten probeerden deze media en uitingen dan ook op verschillende manieren te onderdrukken, net als hedendaagse machthebbers. Denk bijvoorbeeld aan het Iraanse regime, dat toegang tot Twitter en Facebook verbiedt. Vaak zijn opstandige geluiden, of ze nu via Twitter, liedjes of graffiti worden geuit, van heel tijdelijke aard en lastig te reconstrueren. Wat kan een vergelijkende geschiedenis, aan de hand van voorbeelden van de Oudheid tot heden, zowel binnen als buiten Europa, van opstandige media ons leren over de relaties tussen opinies, opiniemakers en opstandelingen? Hoe gaan overheden in verschillende politieke contexten om met verzet? Op welke manieren kunnen historici en mediawetenschappers samen toewerken naar een geschikte, vergelijkende methode om onofficiële, opstandige en vaak zeer tijdelijke verzets-uitingen te onderzoeken?