Welk praktisch werkbaar rationeel beslismodel kan een strafrechtelijke beslisser (rechter, OvJ) ondersteunen bij zijn bewijswaardering, en zijn eindbeslissing over de schuld van de verdachte, zodat onjuiste beslissingen zoveel mogelijk worden voorkomen.

Onterechte veroordelingen in het strafrecht leiden tot grote krantenkoppen. Soms geldt hetzelfde voor onterechte vrijspraken. Verkeerde beslissingen tasten het vertrouwen van de burger in de overheid en zijn gevoel van veiligheid aan. In schril contrast daarmee staat de wetenschappelijke ondersteuning voor zo'n beslissing: die is er niet. Weliswaar nemen strafrechters en officieren van justitie dagelijks beslissingen over bewijs en schuld, maar het recht zegt niet hoe dat te doen. Deze beslissers varen op intuïtie en ervaring, maar dat blijkt onvoldoende waarborg tegen fouten. Een rationeel beslismodel kan hen ondersteunen. Bijvoorbeeld de medische diagnostiek: daarin wordt "hard" en "zacht" bewijs (röntgenfoto en indrukken), betrokken bij a priori-informatie (de prevalentie van een ziekte) en de "kosten" van de diagnose. De beslissing steunt op deze informatie plus intuïtie en ervaring. Een vergelijkbaar beslismodel in het strafrecht moet bouwen op disciplines als argumentatietheorie, artificial intelligence, statistiek. Anderzijds moet het praktisch werkbaar zijn en dus snelle beslissingen toelaten en rekening houden met de mogelijkheden en beperkingen van het menselijk denken.