Wat zijn de mechanismen die ten grondslag liggen aan hartfalen met een normale ejectiefractie?

In Nederland is in de afgelopen vijf decennia een indrukwekkend groot cardiovasculair onderzoeksveld ontstaan, dat tot de absolute wereldtop behoort. Door succesvol onderzoek is zowel de incidentie van, als de sterfte aan, een hartinfarct teruggedrongen. Stierf in de jaren 60 nog meer dan 30% in het eerste jaar na een infarct, vandaag is dat minder dan 3%. Hart- en vaatziekten zijn mede hierdoor steeds meer een chronische aandoening geworden. Ondanks dit succes op het gebied van onderzoek zijn er in Nederland nog steeds ruim 1 miljoen hart- en vaatpatiënten. Elke dag sterven ruim 100 mensen aan een hart- en vaatziekte en belanden 1000 mensen in het ziekenhuis, met dientengevolge een enorme sociale en financiële impact op de Nederlandse maatschappij. Binnen de hart- en vaatziekten stijgt zowel de incidentie en prevalentie van, alsook de sterfte aan, hartfalen. Dit lijkt vooral het gevolg te zijn van een toename van "hartfalen met een normale ejectie-fractie", waarbij zogeheten vullings-problemen van de hartkamers door een verhoogde stijfheid van de hartspier op de voorgrond lijken te staan. Het ontstaansmechanisme van deze relatief nieuwe vorm van hartfalen is nog grotendeels onbekend, waardoor een adequate behandeling van deze vorm van hartfalen nochtans ontbreekt.