Wat zijn de grenzen van ons menselijk denken?

'Oorzaak en gevolg' is een systeem waarmee wij denken. Daarmee is dit 'oorzaak en gevolg - systeem' tegelijk een beperking van ons denken. Wij kunnen daar niet voorbij. Hebben we geen oorzaak en gevolg vast kunnen stellen dan ervaren we dat alsof er nog niet over is nagedacht. We moeten er nog eens opnieuw over nadenken. Welke andere grenzen zitten er in ons denken nog meer? Is dat onderzocht of beredeneerd ? Omdat ( wij denken dat) een kat meer/beter kan denken dan een koe, een hond meer dan een kat en omdat we vinden dat we als mens meer kunnen denken dan een hond is het duidelijk dat er steeds een grens ligt tussen koe, kat, hond en mens. Net zo moet er een bovengrens liggen aan het denken van de mens: tussen mens en ..... ? ( God misschien?) Zijn die grenzen onderzocht /bekend/ geformuleerd, zoals ik causaliteit hierboven als (een van de ?) grens(zen) noemde? Nog eens anders gesteld: Waar/wanneer moeten we bescheiden zijn omdat we de hersenen ervoor missen? Zijn wij niet te 'dom' om de zin van ons bestaan te kunnen begrijpen, omdat het buiten ons denksysteem valt?