Wat kan fan fiction ons leren over de literaire praktijk van imitatie en navolging?

Sinds er literatuur bestaat maken auteurs gebruik van elkaars verhalen, karakters, motieven en stijl. Navertellingen van Homerus, Ovidius en Shakespeare bestaan in groten aantallen. Tegenwoordig wordt dergelijk hergebruik beschouwd als plagiaat of tenminste getuigend van gebrek aan creativiteit. In het vooral online beoefende genre van de fan fiction, waarin grote aantallen amateurs verhalen vertellen die gebaseerd zijn op bestaande verhaaluniversums (Harry Potter, Star Trek, Jane Austen, etc.), worden dergelijke verwijten niet gemaakt, integendeel. Met de digitale beschikbaarheid van grote aantallen imitaties en uitbreidingen wordt het plotseling mogelijk om statistisch betekenisvol onderzoek te doen naar imitatie. In hoeverre valt bijvoorbeeld stijl te imiteren? Hoe afwijkend mag of moet een navertelling zijn om gewaardeerd te worden?

Bijbehorende clustervragen