wat is het belang van mensen die "anders" zijn bij onze altijddurende zoektocht naar het antwoord op de vraag: "Wie ben ik"

"ken uzelf" stond al boven de ingang van het orakel van Delphi. Eeuwenlang zijn onze knapste koppen op zoek naar het antwoord op de vraag hoe wij onszelf zouden kunnen leren kennen. " De langste reis is de reis naar binnen" (biografie van Doug Hammersköld!). Socrates en Lao Tse, en een groot gedeelte van de denkers na hen hebben zich over deze vraag gebogen. Vaak komen zij tot de conclusie dat de enige wijze waarop de mens in staat is zichzelf ten diepste te kennen is door introspectie. Maar wat als dit de verkeerde richting is om te zoeken. Wat als de enige route via de "ander" loopt? Zou het dan niet zo zijn dat juist door ons te spiegelen aan mensen die duidelijk anders zijn dan wijzelf veel effectiever zou zijn dan ons te spiegelen aan mensen die veel op ons lijken, zoals we geneigd zijn te doen. Zou dat niet juist een reden zijn ons meer min bijvoorbeeld onze allochtone mede- Nederlanders te verdiepen?