Wat is eigenlijk gezondheid als je het plaatst in de setting dat iedereen wel gebreken heeft, maar door de verbeteringen in de geneeskunde ernstige ziektebeelden in veel gevallen niet meer tot uitsluitende beperkingen leiden?

De welvaart, het Bruto Nationale Geluk, is de afgelopen decennia enorm gestegen en zal ook de komende jaren flink stijgen. Door kennis van het lichaam, voeding en een exponentiële groei van de technologische toepassingen worden we ouder en ‘gezonder’. Een trend die sterker kan worden als we ook met elkaar een leefwereld weten vorm te geven waarin de balans tussen werk en privé nog verder verbetert (minder stress, meer tijd voor ‘zorg-samen-leven’) in een gezond en duurzaam klimaat. De seinen daarvoor staan op groen, we hebben de mogelijkheden in handen om het gezondste en gelukkigste land ter wereld te worden. Maar deze leefwereld brengt ook nieuwe vragen met zich mee. Wat is eigenlijk gezondheid als je het plaatst in de setting dat iedereen wel gebreken heeft, maar door de verbeteringen in de geneeskunde ernstige ziektebeelden in veel gevallen niet meer tot uitsluitende beperkingen leiden? En wat betekent het voor de samenleving en de zorgsector wanneer meer mensen op gelijkwaardige voet kunnen ‘meedoen’ en de (hiërarchische) verschillen tussen zorgverlener en –ontvanger vervaagt? Wordt gezondheid dan niet meer ‘goed leven’, waarin preventie een veel grotere rol heeft dan genezing en zorg? En wordt zorg-verlenen dan niet samen-leven