Wat is de duurzame culturele betekenis van religieus erfgoed in seculier Nederland?

De Nederlandse cultuur heeft zich in hoge mate afgewend van geïnstitutionaliseerde vormen van religie. Toch zijn er vanuit het verleden tal van religieuze invloeden aanwijsbaar. Overal zijn kerkgebouwen te vinden, vaak hergebruikt in een nieuwe functie. Musea herbergen vele kunstschatten die hun betekenis ontlenen aan religieuze verhalen en gebruiken. En in de Nederlandse taal en literatuur komen vele religieuze uitdrukkingen en verhalen voor die bepalend zijn voor de betekenis van hetgeen gezegd of geschreven wordt. Heeft geseculariseerd Nederland een culturele strategie om om te gaan met religieus erfgoed? Welke elementen uit dat religieuze erfgoed blijken een duurzame culturele betekenis te (kunnen) hebben? Om deze vraag goed te kunnen beantwoorden, zijn de volgende deelvragen te stellen: 1. Hoe ziet het religieuze erfgoed van Nederland eruit? 2. Welke consequenties heeft secularisatie voor de wijze waarop Nederland met religieus erfgoed en bronnen omgaat? 3. Welke consequenties heeft religieuze pluriformiteit voor de vraag wat als religieus erfgoed gezien en gewaardeerd wordt? 4. Zijn er in de huidige Nederlandse cultuur ontwikkelingen waarneembaar waarin (de verscheidenheid aan) religieus erfgoed op een nieuwe manier geïnterpreteerd en gepositioneerd wordt (denk o.a. aan: nieuwe media, Big Data, erfgoedbeheer, discussie over het funderend onderwijs/ Platform #Onderwijs2032)?

Bijbehorende clustervragen