Wat is de duurzame culturele betekenis van religieus erfgoed in seculier Nederland?

De Nederlandse cultuur heeft zich afgewend van geïnstitutionaliseerde vormen van religie. Toch zijn er vanuit het verleden tal van religieuze invloeden aanwijsbaar. Overal in het land zijn kerkgebouwen te vinden, vaak hergebruikt in een nieuwe functie. Musea herbergen vele kunstschatten die hun betekenis ontlenen aan religieuze verhalen en gebruiken. En in de Nederlandse taal en literatuur komen tot op de huidige dag Bijbelse uitdrukkingen en verhalen voor die bepalend zijn voor de betekenis van hetgeen gezegd of geschreven wordt. Bij deze vraag gaat het om de wijze waarop het overwegend seculiere Nederland omgaat met religieus erfgoed. Heeft het geseculariseerde Nederland een culturele strategie om om te gaan met religieus erfgoed? Welke elementen uit dat religieuze erfgoed blijken een duurzame culturele betekenis te (kunnen) hebben? Om deze vraag goed te kunnen beantwoorden, zijn de volgende deelvragen te stellen: 1. Hoe ziet het religieuze erfgoed van Nederland eruit? 2. Welke consequenties heeft de secularisatie voor de wijze waarop Nederland met religieus erfgoed omgaat? 3. Welke consequenties heeft religieuze pluriformiteit voor de vraag wat als religieus erfgoed gezien en gewaardeerd wordt? 4. Zijn er in de huidige Nederlandse cultuur ontwikkelingen waarneembaar waarin religieus erfgoed op een nieuwe manier geïnterpreteerd en gepositioneerd wordt?

Bijbehorende clustervragen