Waarom zijn er zulke grote individuele verschillen in hoe goed mensen leren communicatie in een vreemde taal?

Nederlanders gaan er prat op dat ze allemaal minimaal één vreemde taal kunnen spreken (voor de meesten is dit Engels). Maar toch zijn er grote verschillen in het eindniveau van wat mensen weten te halen. Er zijn niet alleen grote verschillen tussen mensen in actieve en passieve woordenschatkennis, grammaticale structuren, en idiomen, maar ook in uitspraak. Uiteraard spelen leeftijd van eerste blootstelling en duur van de blootstelling aan de vreemde taal een rol, evenals intelligentie, opleidingsniveau en wellicht ook geslacht, maar zelfs binnen 'homogene' groepen als studenten vind je grote verschillen. Met name uitspraak lijkt niet direct te correleren met de eerder genoemde aspecten van een vreemde taal. Hoe kan dit? Hoe kan het dat sommige mensen in staat zijn om nagenoeg accentloos een niet-moedertaal te leren spreken, terwijl dit voor anderen niet is weggelegd? Is hier een link met muzikaliteit? En nog een gerelateerde vraag: waarom zijn sommige niet-moedertaalklanken makkelijker aan te leren dan anderen?