Waarom wordt niet een geïdealiseerde orde gesimuleerd in super computers, in de jacht naar de formule als basis voor een te formuleren Theory of Everything?

De waarneembare natuur gedraagt zich evident niet volgens de tweede wet op de thermodynamica. Er is te veel orde. Analoog aan het vinden van de fractal zou een zo groot mogelijke kubus in een computersimulatie gemodelleerd moeten worden met zo conductief mogelijke wanden en zo veel mogelijk qua vector chaotisch met identieke snelheden bewegende identieke bollen die zo elastisch en tevens zo zuiver mogelijk zijn. Een simpele gis voorspelt dan met de nauwkeurigheid van biljardballen deze deels naar de orde van een dynamisch kristal gaan zo ver mogelijk weg van de wanden. Een orde waarbij elke bal in de eigen virtuele doos blijft doordat deze telkens tegen de buurman bal aankomt. In een bepaalde tijdsperiode is de bal overal in de virtuele doos geweest. De simulatie moet zo lang mogelijk draaien en vereenvoudigd worden door niet de gehele bol te modeleren maar een veelhoek met een punt in het midden. Zodra de veelhoek een andere raakt, vertraagt de simulatie zodanig dat met vectorrekening de exacte hoek waarin twee ballen elkaar raken 3D gesimuleerd kan worden. De bollen hoeven geen massa te hebben en perfectie is ook niet nodig. Zij het wel extreem veel meer nauwkeurigheid dan men nu gewend is.