Waarom worden we ziek van een virtuele omgeving?

Hoewel dat al in simulatoren, met computerspellen en in (3D)bioscopen voorkwam, lijkt nu met de introductie van de Oculus Rift en vergelijkbare "head mounted displays" de misselijkheid die daarbij optreedt (nogal) toe te nemen. "Cybersickness" lijkt daarmee een welvaartsziekte te worden, of is dat misschien al. Hoewel we aan de optredende vorm van misselijkheid kunnen wennen, lijkt het er tegelijkertijd op dat ons houdingsevenwicht bij herhaalde blootstelling juist slechter wordt. Ook lijkt het er op dat hoe mooier we de beelden maken (meer immersief, 3D) hoe misselijker we er van worden. De vraag is daarbij niet alleen praktisch, wat kun je daar aan doen, maar ook fundamenteel: hoe zit dat nou in onze hersenen, hoe gaan die om met de signalen uit onze ogen en uit ons evenwichtsorgaan en waarom heeft de een er meer last van dan de ander?