Waarom produceren mensen op managementposities zoveel onzin met behulp van metaforen en andere stijlmiddelen, in hoeverre weten ze zich daarmee ongrijpbaar te maken voor relevante kennis en ervaring van 'de werkvloer', en hoe zou het anders kunnen?

In allerlei domeinen zien mensen die praktisch, operationeel of anderszins uitvoerend werk doen een vrij frustrerende combinatie van steeds minder tijd en ondersteuning van hun werk, en steeds meer druk vanuit meestal beterbetaalde managementposities. Managers beginnen de moeilijkheden in alledaagse werkzaamheden ook met steeds gekkere eufemismen beschrijven. Meegaand in het taalgebruik wordt het nog ingewikkelder om je vinger erop te leggen waarom het echt niet sneller gaat of beter wordt met de nieuwe targets, kwaliteitssystemen, zorgproducten, veiligheidsprotocollen, etc. Als je ziet wat een onzin er over je wordt uitgestort waardoor je niet meer achter je werk kan staan, terwijl het vrij zinloos lijkt om er tegen te vechten, en je materieel toch eigenlijk best een comfortabel leven hebt, wordt je misschien overspannen of cynisch. Allebei best jammer. Er zijn wel allerlei managementgurus en dergelijke types met oplossingen die een 'nieuw managementparadigma' aan kondigen en wat dies meer zij, maar die vervangen enkel hedendaagse bullshitregimes met nieuwe. Waarom zou een veld van managementstudies ook zijn eigen goudmijntje van managementgelul, dat al jaren zo lekker verkoopt, ondermijnen met heldere, fundamentelere kennis? Wetenschappers zouden eens een serieuze poging kunnen doen dit fenomeen onafhankelijk te bevragen en kennis erover te verspreiden in de samenleving.