Voldoet virtueel? Kan digitalisering originele kunstvoorwerpen vervangen?

Binnen de archiefwereld maar ook bij museale collecties speelt digitalisering een steeds grotere rol. Grote delen van de collectie worden gedigitaliseerd, waarmee ook de (virtuele) toegankelijkheid wordt verbeterd. Een foto kan het kunstwerk of archiefstuk niet vervangen omdat daarmee de materiele en de 3-dimensionale aspecten niet goed kunnen worden weergegeven. Maar misschien zijn er wel nieuwe technieken te bedenken (3D scanning, 3D print technieken) die beter voldoen. Dit roept echter niet alleen technische vragen op, maar ook allerlei ethische vragen. Welk effect heeft de materialiteit van objecten op de beleving en waardering? Is digitalisering alleen een aanvulling of kan het ook dienen als substituut? Wat als het eigenlijke object niet behouden kan worden, is volledige digitalisering dan een oplossing? Of is er een dreiging dat digitalisering sneller tot een beslissing leidt objecten niet te bewaren of alleen in depot op te slaan? Kan het technisch wel, volledig digitalisering en reproductie van kunst en cultuurobjecten? De kwaliteit van digitale foto’s van de jaren ’90 worden nu niet meer als voldoende gezien, het risico bestaat dat ditzelfde gebeurt met de digitale oplossingen van nu.

Bijbehorende clustervragen