Op welke manieren zijn technologische en sociaal-economische ontwikkelingen van belang in de duurzame schokbestendigheid van samenlevingen bij rampen?

Samenlevingen worden regelmatig geconfronteerd met grote gevaren die soms desastreuze gevolgen hebben. Sommige samenlevingen zijn succesvol in het langdurig voorkomen en bufferen van deze gevolgen en herstellen snel, terwijl anderen zeer kwetsbaar blijken. Hoe komt dit? Het wordt steeds duidelijker dat rampen niet alleen natuurlijke maar ook sociale gebeurtenissen zijn. Wetenschappers zijn het er steeds meer over eens dat rijkdom, technologie en infrastructuur alleen niet volstaan om rampen te voorkomen. Recente rampen als de uitbraak van Ebola (2014), de explosie op het olieplatform Deepwater Horizon (2010) en de tsunami in Japan (2011) tonen aan dat technologie niet enkel tekortschiet maar soms de oorzaak is van (bijkomend) gevaar. De recente aardbeving in Nepal toont daarenboven ook aan dat externe hulp niet steeds even gemakkelijk de getroffen gebieden kan bereiken. Wetenschappers wijzen erop dat socio-economische factoren van de samenlevingen zelf – van welvaartsniveau en ongelijkheid tot sociale netwerken en ruimtelijke planning - een grote rol spelen in het voorkomen en verzachten van rampen. Door samenlevingen over een lange periode met elkaar te vergelijken, kunnen we achterhalen welke socio-economische factoren een belangrijke rol spelen. Deze kennis kunnen we vervolgens gebruiken om samenlevingen weerbaarder te maken en het welzijn voor haar leden te garanderen.