Moet er een einde komen aan de loonmatiging?

De reële cao-lonen in Nederland zitten al 35 jaar op de nullijn. Het loonaandeel in het bbp daalt geleidelijk maar gestaag. Huishoudens hebben hun inkomenspositie alleen weten te verbeteren dankzij incidentele loonstijgingen en de toename van het aantal tweeverdieners. Tegelijkertijd staat de economische opbrengst van loonmatiging steeds meer ter discussie. Draagt loonmatiging niet bij aan economische stagnatie? En is loonmatiging nog wel een geschikt instrument als onze toekomstige welvaartsgroei vooral uit productiviteitsstijging moet komen?