Kunnen we ontwikkelingsstoornissen anders gaan diagnosticeren: bv een individuele glijdende schaal van mogelijkheden en zwakke punten zodat je van daaruit meteen hulp en scholing op maat kan bieden voor dit individu?

De DSM definities liggen in Nederland ten grondslag aan wel of geen hulp via AWBZ, wel of geen begeleiding op school, wel of geen onderzoeksgeld. Mij heeft het altijd verbaasd waarom er labels zijn die voor ieder individu zo uiteenlopend uitpakken, en waar tussen veel co-morbiditeit voorkomt. En daardoor ook veel discussie en verwatering van het label ontstaat. Dat je eigenlijk in het praktisch handelen, wat helpt en wat niet, erg weinig hebt aan zo’n label. Is het mogelijk op een andere manier te diagnosticeren zodanig dat je meteen praktische hand vaten hebt om dit individu te behandelen, begeleiden, te trainen en te scholen? Zorg en hulp op maat, leerbaarheid in kaart gebracht en gericht op zelfstandig functioneren in deze maatschappij en geen stigmatisering door een label. Meer op een glijdende schaal van mogelijkheden en zwakke punten. Een samengaan van psychiatrie en neuropsychologie, en andere disciplines in het veld. En met scholen, die deze kinderen in het kader van passend onderwijs moeten gaan begeleiden in de schoolloopbaan.