Kan de studie van muzikale vormen en structuren bijdragen aan taalvaardigheid, speciaal aan het vermogen om aansprekende teksten te schrijven?

Al bedient de taal der muziek zich niet van woorden, in veel muziek wordt wél geargumenteerd (in het bijzonder in de sonatevorm). Ook leeft muziek van contrasten en van variatie. Als ik teksten van studenten onder ogen krijg, vallen me dikwijls op: armoede aan woorden en uitdrukkingen, voortdurende herhaling van (vooral werk-)woorden, afwezigheid van bijzinnen en meer in het algemeen van inversie (doordat zinnen steeds met het onderwerp beginnen). Wat woordvariatie betreft: elk oorzakelijk verband wordt aangeduid met 'zorgen voor' - geen leiden tot, maken dat, veroorzaken, met zich meebrengen, werkwoorden en uitdrukking die afwisseling zouden kunnen brengen. Ik denk dan: hebben ze geen muzikaal gevoel, kennen ze alleen gesampelde bassen van popmuziek? Of zien ze geen verband tussen hun muzikaliteit en hun uitdrukkingsvaardigheid? Inzicht in muziek kan de waarde van variatie, contrast en het op elkaar betrekken van zinnen duidelijk maken, is mijn ervaring en overtuiging.