Is ons "ik", onze ziel, niet veel anders dan een vaardigheid, ontwikkeld door "mijn" lichaam, "mijn" systeem om te kunnen overleven en vanwege "the survival of the fittest" zo geperfectioneerd, dat we het onterecht als "eigenaar" van ons systeem ervaren?

Van alle levende wezens op deze planeet onderscheiden wij mensen ons door een aantal vaardigheden. Bijvoorbeeld: kunnen inschatten wat een ander (dier) gaat doen. Om iets te kunnen inschatten heb je een referentie nodig. En die maatstaf ben je vaak zelf. In onze hersenen heeft zich daarom een "ik" gevormd. Immers voor iedere "vergelijking" zijn minimaal twee "uitdrukkingen" nodig.Dus willen onze hersenen een indruk van een ander kunnen krijgen, dan hebben ze een referentie nodig en dat is ons "ik". Daarnaast hebben we een vaardigheid, die meehelpt: we kunnen veel onthouden. In samenspel met het voorgaande kunnen we ons iets voorstellen en het een en ander voorspellen. En dan nog Taal. Taal maakt het gemakkelijk om herinneringen in onze hersenen terug te halen om er over te verhalen, ze te herhalen. En zo ontstond en ontstaat bij iedereen een beeld in onze hersenen van wie wij zijn en een beeld van de ander(en). Het "ik" is, dan wel "ik" ben het resultaat van de levenslange documentatie van de communicatie over en weer tussen de gewaarwordingen in mijn lichaam en de gewaarwordingen buiten mijn lichaam.(Het) "ik" besta(at) bij de gratie van de supercomputer in ons hoofd: onze hersenen.