Is het potentiaalverschil dat bestaat tussen geoxideerde stoffen in de zuurstofrijke laag van het Grevelingenmeer en gereduceerde stoffen in de zuurstofarme onderlaag groot genoeg om duurzaam elektriciteit op te wekken?

Een bijzonder kenmerk van het zoute Grevelingenmeer is dat, als gevolg van stratificatie (gelaagdheid) van het water, er twee waterlagen onderscheiden kunnen worden. Zie “Waterbeheer Grevelingenmeer”: publicaties.minienm.nl/download-bijlage/6122/c9846.pdf De zuurstofrijke bovenlaag staat in contact met de lucht en de zuurstofarme onderlaag met de bodem. Diverse opgeloste stoffen in de bovenlaag kunnen als oxidator beschouwd worden en in de onderlaag als reductor. In potentie (een treffend woord in dit verband) bestaat er tussen oxidator en reductor een verschil in elektrische spanning (Redoxpotentiaal), afhankelijk van de concentraties geoxideerde en gereduceerde stoffen. Het is in principe mogelijk om het Redoxpotiaalverschil te gebruiken om stroom op te wekken. De technologie daarvoor is volop in ontwikkeling, zie termen als "Redox Flow Batteries" of, voor Nederland, "Plant-e". Als er met water uit het Grevelingenmeer op deze manier rendabel energie opgewekt kan worden is er weer een mogelijkheid van duurzame energiewinning bijgekomen die ook bij andere gestratificeerde meren in de wereld kan worden toegepast.