In de wiskunde/meetkunde kennen wij vormen die we gebruiken om vraagstukken op te lossen. Zijn wij eigenlijk niet beperkt in de vormen die wij kunnen bedenken? Creëeren wij dan niet eigenlijk meer een probleem dan dat we dit oplossen?

Ik ben een senior adviseur op het terrein van het sociaal domein. Ik merk in mijn werk dat wij vormen lees structuren verzinnen om vraagstukken in de samenleving op te lossen. We " maken " groepen van mensen bijv. Ouderen, jongeren, met of zonder beperking om zorgvragen op te lossen, voegen in het onderwijs aan jonge kinderen ( teveel ) cognitieve kennis toe en zien na jaren dat de structuren/ oplossingen in de weg zitten en andere problemen veroorzaken. We kunnen niet meer samenleven en moeten dat weer leren, mensen worden uitgesloten en er worden vervolgens weer nieuwe structuren bedacht waarin we die vraagstukken opnieuw trachten op te lossen. Mijn stelling is: we zijn beperkt in het bedenken van vormen ( geometrisch ) en dus zijn onze bedachte structuren nooit een echte oplossing voor de vraagstukken in de samenleving.