Hoe zorgen we voor de Aardappeleters van morgen?

Veel kunst die tegenwoordig wordt gemaakt lijkt in weinig meer op de beelden en schilderijen die in onze musea worden bewaard en getoond. Videokunst en installaties zijn inmiddels redelijk vertrouwde vormen van museale kunst geworden, maar genres als performance art, net-art en andere vormen van digitale kunst, en community art zijn dat minder, om nog maar te zwijgen van artistieke projecten die zich op de grens van kunst en journalistiek, kunst en politiek activisme, kunst en technologie of kunst en wetenschap bevinden. Musea lijken nauwelijks de geëigende instellingen om dergelijke, veelal plaats- dan wel momentgebonden of veranderlijke kunst te verzamelen of te bewaren – en is dat eigenlijk ook wel wat er mee moet gebeuren? Maar als deze nieuwe kunstvormen zich niet lenen tot verzamelen en bewaren, laat staan behouden, hoe leeft ze dan voort en hoe kunnen toekomstige generaties er dan nog kennis van nemen? Hebben kunstenaars daar zelf iets over te zeggen? Heeft het publiek een verantwoordelijkheid en zo ja, wat kan het doen? Wat is de taak van de bestaande cultuurinstellingen en welke interpretatiekaders en vormen van expertise zijn er nodig om het artistieke erfgoed van de toekomst voor de vergetelheid te behoeden?

Bijbehorende clustervragen