Hoe worden ‘creatieve’ steden ook ‘slimme’ steden?

De wereld van planning, architectuur en ruimtelijke vormgeving ondergaat een grote transformatie. Enerzijds speelt de opkomst van ‘big data’ en het ‘internet of things’ (de opkomst van grote hoeveelheden kleine sensors) een belangrijke rol in de ontwikkeling van een nieuwe stedelijke infrastructuur. De verwachting is dat ze de stad slimmer, efficiënter en beheersbaarder zullen maken en daarmee de veerkracht van stedelijke samenlevingen verbeteren. Maar wat voor stad levert deze ontwikkelingen precies op? Tegelijkertijd zien we een ontwikkeling waarin burgers zich met behulp van sociale media organiseren rond allerlei (maatschappelijke) thema’s. Door platforms als buurtblogs, Iens.nl, Peerby of Verbeterdebuurt ontstaan nieuwe vormen van sociale organisatie zoals de deeleconomie. Ook leiden ze tot nieuwe ruimtelijke patronen en nieuwe processen van symbolische betekenisgeving. Gemeenten doen daarbij hun best deze gemeenschappen te betrekken in het planningsproces. Hoe kun je dergelijke processen op innovatieve manieren organiseren? Wat voor nieuwe business cases ontstaan hier? Hoe verandert hierdoor de organisatie van de publieke zaak en de publieke ruimte in de stad? En wat betekenen deze ontwikkelingen voor de rol die burgers, architecten, ontwerpers, beleidsmakers en bestuurders hebben in het proces van ‘stadmaken’? Kunnen dergelijke sociale innovaties ook voor de snel groeiende steden in ontwikkelingslanden uitkomst bieden?