Hoe kunnen we de inbouw van co-monomeren (olefines, carbenen, epoxides, aziridines, esters, etc.) in co-polymerisatiereacties zo beïnvloeden dat we volledige controle krijgen over de copolymeer sequentie in (multi-componente) polymeer synthese?

Materialen gemaakt van polymeren (plastic) spelen een belangrijke rol in ons dagelijks leven. Toch hebben chemici momenteel slechts een beperkte invloed op de structuur van deze polymeren. Het combineren van twee of meer co-monomeren geeft meestal een materiaal met een willekeurige, statistische inbouw van de componenten. Dat maakt het moeilijk om nieuwe materialen te ontwikkelen. Het zou mooi zijn als we volledige controle zouden hebben over de inbouw van co-monomeren, vergelijkbaar met de gedefinieerde opbouw van bio-polymeren zoals DNA of eiwitten. Dat geeft mogelijk toegang tot nieuwe materialen voor de toekomst zoals polymeer-gebaseerde zonnecellen, polymeer-gebaseerde organische LED lampjes, nieuwe materialen voor medische toepassingen en nog veel meer mogelijke toepassingen. Met nieuwe katalytische polymerisatie methoden is dit misschien mogelijk.