Hoe komt het dat een negatief/destructief gedragspatroon zo moeilijk te veranderen is?

Als een kind de, vaak verborgen/impliciete, boodschap van de omgeving/opvoeders internaliseert "er is iets mis met mij, ik ben niet goed, kan het nooit goed doen" . Zich, ook als volwassene, wel bewust is van de eigen potentie maar deze toch steeds ondergraaft. Niet kan geloven dat er niets mis is. Een vorm van verslaving aan schaamte,(de pijn die dit veroorzaakt) om het falen, is vaak deel van het probleem.