Hoe komt het dat de mens het begrip oneindigheid niet kan bevatten?

Oneindigheid is een begrip waar je van door kunt draaien en betrekking heeft op de verschillende dimensies als ruimte, tijd, massa en temperatuur. In het groot (bijvoorbeeld het steeds verder uitdijende heelal, ), in het klein (de kleinste deeltjes onlangs ontdekt zijn niet de kleinste) en in het midden. Ik herinner me een aflevering van van Kooten en de Bie, waarin de Bie uitlegt dat om van A naar B te komen eerst de helft van die afstand zal moeten worden afgelegd. En van iedere helft weer eerst een helft. En zo moet er eerste een oneindige hoeveelheid helften-van-afstanden worden afgelegd. En toch is het mogelijk je van A naar B te verplaatsen... Het fascineert me kortom waarom oneindigheid moeilijk te bevatten is. En het heeft gevoelsmatig alles te maken met het hoe en waarom van ons bestaan.