Hoe kan in de erfgoedzorg een balans worden bepaald en bereikt tussen onveranderlijkheid, continuïteit en verandering?

Erfgoedonderzoek gaat op fundamenteel niveau over de balans tussen onveranderlijkheid, continuïteit en verandering. Wat betreft het beheer van erfgoed staan begrippen centraal als continuïteit en verandering en authenticiteit. Erfgoedobjecten bieden juist door hun authenticiteit steun aan het collectieve geheugen. Tegelijk is een situatie waarin erfgoed is losgemaakt uit de dynamiek van de omgeving niet meer te verenigen met de enorme hoeveelheid erfgoed en de maatschappelijke belangstelling voor transformatie en hergebruik . Om te kunnen voortbestaan moet erfgoed voortdurend worden aangepast aan nieuwe functies en worden ‘gere-integreerd’ in zijn omgeving. Met het relict als autonome herinnering, die geen directe relatie meer onderhoudt met het ruimtegebruik eromheen, wordt lang niet altijd meer genoegen genomen, zeker niet door professionals. Herbestemming en revitalisering zijn de bijbehorende uitdagingen. Dat brengt met zich mee dat steeds meer waarde wordt gehecht aan contextuele dimensies van erfgoed: de positie en verankering van het object in een groter gebied en ook in een breder temporeel perspectief.