Hoe kan erfgoed een plek krijgen in planologische afwegingen?

Dankzij de modernisering van de monumentenzorg moeten bestemmingsplannen tegenwoordig mede worden gebaseerd op een integrale cultuurhistorische analyse. Dat roept vragen op over de vergelijkbaarheid van de verschillende invalshoeken die bij zo’n analyse aan de orde zijn. De analyse zou in de meest gevallen idealiter een archeologische, historisch-geografische en architectuurhistorische (inclusief stedenbouwkundige en landschapsarchitectonische) dimensie moeten omvatten en zou op enigerlei wijze richtinggevend moeten zijn voor de te nemen ruimtelijke besluiten. Dat vergt twee verdiepingsslagen: modelbouw voor de integratie van de historische disciplines (theoretisch) en operationalisering van de uitkomsten van historische analyse naar ruimtelijke planvorming en vormgeving, gegeven de verbreding van het waardebegrip (praktisch).

Bijbehorende clustervragen