Hoe kan de wijsheid van ouderen bruikbaar gemaakt worden, zowel voor de maatschappij, als voor hun eigen welzijn?

In veel culturen genieten ouderen aanzien vanwege hun wijsheid, kennis en ervaring - ze hebben leiderschapsposities en hun oordeel weegt zwaar. In westerse culturen is respect voor ouderdom een uitdrukking, maar in praktijk is het uitzonderlijk dat mensen op hoge leeftijd nog werkelijk een gezagspositie bekleden of serieus om advies gevraagd worden bij belangrijke beslissingen. Dit geldt in het bijzonder voor gepensioneerden, maar ook in werk-context wordt de demotie van oudere werknemers vaak genoemd als "oplossing" voor het probleem van ouderen in organisaties. Tegelijk hebben ouderen vaak wel een vorm van wijsheid, waarvan we ons wel bewust zijn, maar die we amper effectief kunnen inzetten. Bovendien is er een snelgroeiende groep (zeer) oude mensen die als onrendabel gezien worden, een dure "last", waarvan ook nog ongeveer 40% klinisch depressief is. Dergelijke depressies worden meestal niet behandeld, deels omdat de meest gebruikelijke interventies gaan om het veranderen van gedrag en cognitiepatronen - iets dat op hoge leeftijd vaak moeilijk gaat. Vormen van narratieve psychotherapie kunnen helpen, maar vormen van verhalen vertellen (door ouderen) die een functie hebben voor de maatschappij als geheel (dus niet alleen therapeutisch) zouden nog zinvoller kunnen zijn, zowel voor de persoon in kwestie als voor de maatschappij.