Hoe is het maatschappelijke potentieel aan creativiteit en vernieuwing te bevrijden om een veerkrachtiger samenleving te ontwikkelen?

Samenlevingen moeten elastisch kunnen reageren op veranderingen en schokken. Flexibiliteit, aanpassingsvermogen en innovatie zijn daarvoor onontbeerlijk. Er wordt veel van innovatie verwacht, maar doorgaans komt er minder uit dan mogelijk. Innoveren suggereert dat je open, vrij en creatief een nieuwe invulling bedenkt die beter aansluit op wensen en ideeën. De tragiek is echter dat innoveren altijd plaatsvindt binnen mentale kaders die het oplossend vermogen beperken, binnen organisaties die werken met routines en verwachtingen, binnen competitie die eerder aanzet tot imitatie dan tot eigenzinnigheid. Deze gretige aanpassing aan het bestaande reduceert de verrassing en brengt meer van hetzelfde in plaats van nieuwe stappen. Blijven we zo ook gevangen in de illusie van een risicovrije samenleving in plaats van te streven naar een moeilijker te realiseren maar vermoedelijk robuustere veerkrachtiger samenleving? Het enorme maatschappelijke potentieel aan creativiteit en oplossingen blijft onbenut. Hoe is dit innovatiepotentieel beter te benutten voor een veerkrachtiger samenleving?