Hoe de maatschappij zo in te richten dat niet steeds meer mensen met een (lichte) verstandelijke beperking tussen de wal en het schip vallen?

De maatschappij wordt almaar ingewikkelder door de voortgaande digitalisering, steeds weer nieuwe wet- en regelgeving en stelselwijzigingen, de overkill aan keuzes om te maken en de ongevraagde verleidingen waarmee we continu gebombardeerd worden. Om hierin zelfredzaam te zijn zal iemand steeds meer in z'n mars moeten hebben, alleen al om het overzicht te houden. Lukt iemand dat niet vanwege een (niet altijd herkende!) verstandelijke beperking en ontbreekt de nodige ondersteuning, dan is de kans groot om slachtoffer van oplichting te worden, in schulden en armoede terecht te komen of dakloos te raken. Het wegnemen van onnodige obstakels als ingewikkeld taalgebruik op websites, onbegrijpelijke formulieren en ellenlange keuzemenu's zou de zelfredzaamheid van velen al kunnen vergroten. Eigenlijk zou er een meersporige maatschappelijke infrastructuur ontworpen moeten worden, met parallelwegen voor diegenen die het op de 'snelweg' niet bij kunnen houden, zodat het voor iedereen mogelijk wordt om de weg te vinden zonder reddeloos te verdwalen.