Hoe communiceert de moderne snelle beeldtaal in film en video vergeleken met de beeldtaal van 20 - 30 jaar geleden?

De beeldtaal is in de loop van de jaren steeds sneller geworden, met name door de muziekvideo clips. Die taal, met vaak beeldjes van een tiende van een seconde is inmiddels ingeburgerd, niet alleen in clips maar ook in reclamecommercials, promotiefilmpjes van TV programma's en vooral van bioscoopfilmpjes, en vaak ook in TV programma's zelf, zelfs in serieuze documentaires maar vooral in programma's gericht op jongeren. Zeer snelle beeldwisselingen en allerlei met de computer uitgevoerde bewerkingen: onscherpte, draaien, wentelen etc. Er heeft soort devaluatie van het beeld plaatsgevonden: de mooiste auto’s, landschappen, vrouwen, dans scenes etc. zijn het niet waard om langer dan een onderdeel van een seconde in beeld te zijn. De kijker ziet een stroom van snelle beelden die nauwelijks op te nemen zijn. Naar mijn idee kun je ook geen emotie overbrengen in een tiende van een seconde. In speelfilms duurt een emotionele scene vaak minuten, je ziet een traan opwellen, een mondhoek trillen. De jeugd is helemaal gewend aan die beeldtaal, ook in videogames gaat het er razendsnel aan toe. Maar wat communiceert bijvoorbeeld zo'n snelle TV commercial? Communiceert hij überhaupt? Raakt hij de kijker?