Gevraagd: een integraal plan van aanpak voor de (her)inrichting van het zorgstelsel voor- en de maatschappelijke opvang van personen met een stoornis of een beperking.

De samenleving is op vele gebieden een stuk ingewikkelder geworden. Betaalpasjes, creditkaarten, toegangscodes, wachtwoorden, virtuele treinkaartjes, noem het maar op. De loketten waar je met vragen bij een levend persoon terecht kon, zijn grotendeels verdwenen en vervangen door een sprekende computer die je naar een website verwijst. Er zijn al heel wat ontwikkelde Nederlanders die moeite hebben met het tempo, waarin de vernieuwingen door overheden en dienstverleners - altijd ongevraagd - worden ingevoerd. Hoezeer geldt dit dan voor personen met een beperking? Tegelijk zien we dat ook op terreinen als zorg, huisvesting, rechtsbescherming, werk en inkomen de existentiële ruimte voor deze mensen kleiner wordt. In z’n werking zou het plan moeten voorkomen dat een substantiële bevolkingsgroep, die als gevolg van onvermijdelijke ontwikkelingen in de samenleving minder zelfredzaam is, verder afglijdt, de algemene toegankelijkheid van allerlei primaire voorzieningen verliest en mede daardoor het risico loopt om van deelname aan die samenleving te worden uitgesloten.