Een toenemend aantal ouderen heeft geen contact meer met hun volwassen kinderen. Welke mogelijkheden zijn er om deze verbroken contacten te herstellen?

Een toenemend aantal ouderen heeft geen contact meer met hun volwassen kinderen, vaak al vele jaren niet. In de meeste gevallen werkt het verbroken contact zeer negatief uit voor het welzijn van deze ouderen. Het verbroken contact leidt bovendien vaak tot sociaal isolement. Sterke schaamtegevoelens over de situatie belemmeren de ouderen in het aangaan van contacten met anderen. Ze vermijden contacten met anderen en trekken zich steeds verder terug uit de samenleving. Op die manier leidt het verbroken contact tot andere sociale problemen en tast het de zelfredzaamheid aan. Hoe kunnen we meer inzicht krijgen in de achtergronden van de verbroken relaties? Welke intergenerationele factoren spelen een rol spelen? Welke mogelijkheden hebben hulpverleners om verbroken contacten met kinderen te herstellen of slechte contacten te verbeteren? Welke deskundigheid en (organisatorische) randvoorwaarden zijn daarvoor nodig?