De veerkracht van bodemecosystemen in de diepzee

De bodem van de wereldoceanen op een diepte van meerdere kilometers vormt het grootste ecosysteem op aarde. Er heerst veelal extreme voedselarmoede, omdat per jaar zeer weinig (enkele grammen) organisch materiaal per m2 deze diepte bereiken. Toch komen er verspreid ook heel rijke systemen voor. Rond warmwaterbronnen vormt chemosynthese door micro-organismen de basis voor zeer rijke ecosystemen. Ook zijn er hotspots waar een versneld verticaal transport van voedsel vanaf het zeeoppervlak de basis vormt, bijvoorbeeld in canyons en in de biologisch zeer bijzondere diepwaterkoraalriffen. Deze hotspots zijn ook de exploiterende mens niet ontgaan. Er is toenemende druk om mineralen te exploiteren bij de warmwaterbronnen en om diepzeevisserij te ontwikkelen op de koraalriffen. Hoewel er dus volop plannen zijn voor exploitatie, is nog zeer onduidelijk wat de draagkracht en veerkracht van deze systemen is. Kunnen deze systemen zich herstellen als ze worden verstoord door visserij of mijnbouw, en zo ja op welke tijdschaal? Zijn er duurzame exploitatiemethoden? Welke biodiversiteit kan er verloren gaan? Wat gebeurt er met de begraving van koolstof in de diepzeebodem als die bodem wordt verstoord? Om deze vragen te beantwoorden is veel diepgaander studie nodig van de diepzeebodem, zowel letterlijk als figuurlijk.