Beschouwt de westerse geneeskunde de traditionele Chinese geneeskunde als kwakzalverij? Zo niet, waarom dan geen integratie?

De indruk bestaat dat wat buiten de westerse geneeskunst valt als kwakzalverij wordt aangemerkt. De traditionele Chinese geneeskunst is naar verluidt ook tot bijzondere ingrepen in staat (bijv.verdoving bij operaties). Hoe zijn de twee benaderingswijzen met elkaar te rijmen en kan de westerse iets van de Chinese leren?